pazartesi - bREZİLya günlüğüm

Brezilya’nın kalbimde yeri ayrıdır pazartesi sambacıları. Bunun nedeni yılın bir haftası benim şerefime Rio’da festival yapmaları elbette. Sevgi malumunuz emek ister. Ben de sevildiğimi görmek isterim. Neyse son on yıldır bu sambacılar beni ülkelerine çağırıyordu, ben de sallıyordum. En sonunda prezidentleri gelmezsem her hafta bir bakanını öldüreceğini söyleyince, böyle çılgınlıklar yapmasın diye kulağını çekmeye karar verip gittim.

*Kıyafetlerimin etiketlerini sökmeli, marka yazan yerlere yama yapmalı.
*Hiç bilmediği bir konuda en az on dakika konuşabilmeli.
*Arabanın camına yapışan sineklerin ölülerine sinkaf etmemeli.
*Sakatlanan futbolculara sıkılan fısfıstan çantasında bulundurmalı.
*Çok daha iyi işitmek için arada sırada işitme cihazı kullanmalı.
*Rüzgarda uçuşan poşet gibi isyankar akşamüstleri olmalı.
*Solo figürler iyi olmalı.

Uçaktan samba yaparak indim, yine samba eşliğinde limuzine bindim. İnsan oralara gidince ayrı bir esniyor; beli, kalçası ayrı bir oynuyor. Kıvıra kıvıra, gerdan kıra kıra bir yolculuktan sonra beni bir stadyuma soktular. Bir stadyum dolusu kadınla samba yapma deneyimi nasıl olacak derken; beni stadyum dolusu erkeğin beklediğini gördüm. Orta sahaya da bir top koymuşlar, dünya kupası için başlama vuruşu yapacakmışım. Önce topa vurdum, sonra da tırım tırım tırsa tırsa evime döndüm. Düşünsenize, bir stadyum dolusu adam gördüm, topa neden vurdum onu da bilemiyorum. Çok manasız.

pazartesi - over look makinası ayağıma geldi

Sokaklardan asla kopmamak gerekli pazartesi kaldırım serçeleri. Sokaklar insana ne kitapların ne de televizyonun veremeyeceği deneyim ve hazlar yaşatır. Salı öğleyin slip mayomu çektim, gözlerimi kapattım ve balkona çıkıp sokağı dinlemeye başladım. Kedilerin pati sesleri, kargaların kanat çırpışları, beni gören kadınların kalplerini kaburgalarına çarpış sesi ve “Overlok makinası ayağınıza geldi” diyen metalik bir kadın sesi...

*Kazanmaktan korkmalı.

*Saygı duruşuyla arası pek olmamalı.

*Her akşam Z-raporumu almalı.

*Her iyi şakasından sonra “Çak! Çak! Çak” dememeli.

*Ruju dişinde iz kalmamalı.

*Küvette uyuma konusunda ileri görüşlü olmalı.

*Kamu spotlarını ezbere bilmeli.

**Over look makinası ha! İşte sonunda aradığım ama aradığımı bilmediğim makina icat edilmişti. Gözden geçirmem gereken o kadar çok mesele birikmişti ki. Over lookçuyu hemen çağırdım. Bıyık falan, bildiğimiz bir adam geldi ve halılara bakmaya başladı. Demek o metalik ses makinadan geliyordu. Makinayı görmem gerek dedim ve heyecanla aşağı indim. Adam da koridordaki halıyı topladı o ara. İndim ve makinayla konuşmaya başladım, ilginç  bir dizaynı var. “Boşanmaların cinayetlere etkisi konusunu gözden geçir”, dedim; sustu, kolay bir şey sorayım dedim “Yeni bir insan tanımanın risklerini gözden geçir” dedim; yine sustu. Bıyıklı adama “Biraz daha geliştirilmesi lazım” dedim ve eve çıktım.

** Over look gözden geçirmek demektir.

Dünya kupasından beklentilerim

1. Öncelikle daha önce planlanmış çok güzel bir frikik gölü.
2. Grup aşamalarında dört ya da beş tane son dakika golü.
3.İki tane penaltılara gitmiş maç. Birinde en az yedinci penaltıya kadar gitsin. Hatta kaleciler penaltı kullanırsa tadına doyum olmaz.
4.Zekice hazırlanmış bir protesto. Herhangi bir konu hakkında olabilir.
5.Bir ya da iki tane akıllara kazınacak gol sevinci.
6.Ceza sahası içinde en az dört seri pasla atılmış birkaç tane gol.
7.Kuponu yattığı için değil, gerçekten üzüldüğü için ağlayan taraftarlar.
8.Daha önce görmediğimiz bir çalım ve turnuvanın yarattığı bir yıldız oyuncu.
9.Sert bir kavga ve devamında bol kırmızı kart.
10.Kahraman kaleciler. Seri kurtarışlar yapan ve takımını üst turlara taşıyan.
11.

Son dakikaya kadar heyecanı bitmeyecek bir final maçı.

Bir Zarf, Bir Makas, Bir Uhu, Bir Gazete

Bir Zarf, Bir Makas, Bir Uhu, Bir Gazete

Adam gibi uyuyamadım. Anlaşılabilir bir tedirginlik var üzerimde. Bir de sesler. Acıktım, bakkala gitmeye karar verdim. Kapıyı kilitledim, demir kepengi taktım, onu da kilitledim. Buraları pek iyi bilemiyorum. Eski bir apartmanın altındaki yirmi metrekarelik, tuvaletsiz dükkanı; kontratsız, birkaç aylığına kiralayalı daha iki gün oldu. Benden önce de iki kardeş kalıyormuş bu dükkanda, amelelik yaparak yaşarlarmış. Onlardan kalma iki tane eski paslı somya ve üzerilerinde yırtık sidikli iki tane şilte var. Çok daha kötü şartlarda da uyumuştum. İlk kez dün sabah geldim ve içeri gözükmesin diye camları bantladım. Ne kadar eğlenceli bir işmiş.

Bakkal şişmandı ve mutluydu. Bakkaların şişman olmasını anlayabilirim ama mutlu olmalarını asla anlayamam. "Bir zarf, bir makas, bir uhu, birkaç beyaz kağıt, tükenmez kalem, iki çift hijyenik eldiven, iki ata ekmeği, iki yüz elli gram beyaz peynir" dedim. Sanki tuttuğu takım şampiyon olmuşcasına bir mutlulukla siparişlerimi hazırladı. "Peynir üç yüz gram olsa olmaz mı?" dedi, sırf mutsuz olsun diye "Olmaz" dedim. Yine de mutsuz olmadı. Her şeyi hazırlayınca "Bir de gazete" dedim "Hangisi?" dedi. "Hepsi aynı değil mi?" dedim. Parasını verdim; bakkkaldan ve bakkalın hayatından çıktım.

Dükkana döndüm. Ekmeği kemerime takılı çakımla ikiye böldüm. Peynirleri gelişigüzel doğradım ve iki yarım ekmek hazırladım. Kendiminkini üç lokmada yuttum. Dün heyecandan pek bir şey yememiştim. Dağdayken de öyle olurdu. Şimdiki açlığım dünün borcuydu. Canım çay çekti ama ne demliğim ne de küçük tüpüm vardı. Canımın daha çok çay çektiği ama yine içemediğim zamanlar da olmuştu.

Gazetenin sürmanşeti "İç İşleri Bakanından Haber Alınamıyor" idi. Haberin ayrıntılarında nasıl kaçırıldığı yazıyordu. Ankara - Bolu otobanında sivil plakalı otomobiliyle seyrederken kaçırılmıştı. İki güvenlik görevlisi ve eşi öldürülmüştü. Arkasındaki eskort araba ise hiçbir şey görmemişti. Fidye için mi yoksa siyasi bir amaçla mı kaçırıldığı bilinmediği gibi, kaçıranlar da henüz bir açıklama yapmamıştı.

Başka bir haberde ise Ankara Emniyet Genel Müdürü'nün "Elimizden geleni yapıyoruz" açıklaması vardı. Ona göre bakan hala yaşıyordu. Bir terör suçu olma ihtimali de vardı ve ülkemiz asla teröre boyun eğmeyecekti.

Sonra gazetenin başka bir sayfasını açtım, burada ilgimi çeken bir şey yoktu. Sayfa üç parçaya ayrılmış gibiydi. Bir parçasında sinema reklamları vardı. Ellerinde silahlar olan iki güzel kız ve ortalarında yakışıklı bir adam afişteydi. Afişin altında at yarışı bülteni vardı. Beygir piyangosundan da hiç anlamam. Bültenin çaprazında ise büyükçe bir ölüm ilanı vardı. Ensesi kalının biri ölmüştü. İlanın sonunda "...20 Şubat salı günü Şakirin Camii'nde (Karacaahmet) kılınacak ikindi namazından sonra Karacaahmet Mezarlığına defnedilecektir" yazıyordu.

Dakikalarca gazeteyi okumaya devam ettim ama aradığım şey yok gibiydi. Neşeli, şişman bakkaldan neden bir gazete aldım diye hayıflanırken bir köşe yazısında aradığımı buldum. "Ekonomik krizleri konuştuğumuz zaman kaçırdığımız en temel nokta Kemal Derviş döneminde temeli atılan dalgalı kur sisteminin görülür ve görülmez faydalarıdır..." yazıyordu. Hayatımda ilk kez ekonomi yazısı okuyordum. Yazının devamında "Ayakları yere basan bir ekonominin olmazsa olmazlarından biri de komşularımızın; komşu olduğu diğer ülkelerle yaşadığı problemlerde ara bulucu misyonumuzu korumaktır..." diye devam ediyordu. Yazarı beğenmiştim, daha sonra da yazılarını takip etmeliyim diye düşündüm.

Spor sayfasında ise kocaman bir Messi resmi vardı. Altındaki haberde "Sezon sonunda yıllık 2 Milyon  dolara  Fenerbahçe ile  anlaşmak üzere yazıyordu". Dünyanın en iyi futbolcusunun bu hallere düşmesine çok üzüldüm. O bar kavgasına karışmayacaktı, o trafik kazasını yapmayacaktı, gül gibi karısını o manken için terk etmeyecekti ama en önemlisi o penaltıyı Panenka stili kullanmayacaktı. Hayır vur topu sol alt köşeye! Messisin sen ya! Neyse..

Haberinde devamında Messi'nin, kulübü Newell's Old Boys Başkanına "Eğer beni bırakmazsanız FİFA'ya UEFA'ya CAS'a hatta İsviçre Federal Mahkemesine giderim. Hatta ölürüm de Fenerbahçe'den başka kulüpte oynamam" diyordu.

Eldivenlerimi taktım, elime makası aldım. Yukarıda altını çizdiğim kelimeleri eski bir uzman çavuşa yakışır intizamla kestim; sırası ile kağıda yapıştırdım, katlayıp zarfa koydum. Cebimden çakımı yine çıkarttım. İç İşleri Bakanı'nın sağ el serçe parmağını ilk boğumundan kestim. Kesik parmağı eldivenin içine koydum ve düğümledim. Diğer eldivenle de kesik parmağının üstüne turnike yaptım. Kesik parmağı da zarfa koydum. Zarfa meclisin adresini yazdım ve postaladım.

Son Ayı Oynatıcı

Son Ayı Oynatıcı

Çok az insana nasip olur kendi cenazesini bir köşeden izleyebilmek. Ben o çok az şanslı azınlıktan biriyim. Ben son ayı oynatıcısı. Medyanın taktığı isimle, ayılara fısıldayan adam. Ben her ne kadar ilkokul üç terk olsam da, hayat hikayem lise kompozisyon ödevleri gibi de özetlenebilir.

Giriş:

Bu işe nasıl ya da neden başladığımı bilemiyorum. Büyücü olduğundan emin olduğum ninem; ne keman çalabiliyorsun, ne şarkı söyleyebiliyorsun; bu iş senin kaderin, derdi. Sıradan bir sabah daha gün ağırmadan beni bizim çadırların en sonundaki çadırda tek başına yaşayan ustama teslim etti. İki yıl boyunca da ustam elinde sopası ile hem kendi ayısı Kurtuluş’u hem de beni döve döve eğitti. Kasvetli bir akşamüstü Kurtuluş, Pendik’te bir ara sokakta hamamda kocakarıların nasıl bayıldığını son kez gösterdi ve bir daha ayağa kalkamadı.

Kurtuluş kurtulunca ustam ve ben dağa çıktık. Elimizde tüfek günlerce dağda dolandık durduk. Kurtuluş’un kafesinin içine armut, bal koyduk, kafesin kapağına ip bağladık ve bekledik. Hayvanlar aptal. Bu basit numara ile çok hayvan yakaladık. Tilkileri öldürüp, kürklerini yüzdük, sincapları ise yedik. Kurtlardan ise korktuk. Sonra iki tane tam istediğimiz gibi yavru ayı geldi. Onları ise esir ettik. İşimiz bitince çadıra döndük. Sacı ısıttık. Yavruların ellerini yaka yaka dans etmeyi öğrettik. Biz her tefe vurduğumuzda elleri yanacak sandılar ve zıpladılar. Yavrulardan sağlıksız olanı benim oldu, ben de adını Sağlıksız koydum. Diğerinin adını ise ustam koydu, Hürriyet, o da ustamın oldu. Artık sokaklarda ayrı ayrı çalışır olduk.

Gelişme:

Çadırda kalamaz oldum zamanla. Bastı oralar beni. Ben de İstanbul’un merkezine gider oldum. Sağlıksız’ı hiçbir otel alamayacağından boş binalarda, parklarda uyuduk. Sabah akşam çalıştık ve iyi para kazanmaya başladık. Zenginler daha çok para veriyordu. Önce güzel kıyafetler aldım kendime. Sağlıksız’ı da iyi besledim. Tüyleri, gözleri daha bir parladı, kilo aldı; mutlu bile sayılırdı. Sonra bir gecekondu kiraladım. Sağlıksız’ı da eve aldım, bahçeye kafes koymadım, kedi gibi sobanın yanında uyurdu. En büyük sorunum ise kimsenin benimle arkadaş olmak istememesiydi. Korkuyor, çekiniyorlardı benden. Kıyafetlerim gıcır, ütülü olsa da da dilim biraz bozuktu. İstanbulca konuşamıyordum. Ayısı olan birinden insanların korkmaları doğaldı da bir yandan. Ben de yokluktan Sağlıksızla konuşurdum, geceleri sabahlara kadar. Dinliyordu beni, bazen anlar gibi bile bakıyordu. Böyle üç sene geçirdik.

Hikayeyle çok alakalı değil ama bir gelişme yaşandı hayatımızda. Bulgar’ın birinin sirki varmış. Gel bize katıl, dedi. Birileri ile tanışırım, birileri ile konuşurum diye, sırf yalnızlıktan kabul ettim. Çadırlardan kaçmıştım ama yolum başka çadırlarla kesişmişti. Belki de kaderim çadırlardı. Çok gezdik, çok tozduk ve çok kalabalıktık; birkaç ay sonra büyük bir uyum sorunu yaşadık. Ben başka insanlarla iletişim kurmayı pek beceremedim ve Sırp iki palyaçoyu çok fena dövdüm. Sağlıksız’ın tepkisi benden daha sertti, bir gece dört fino köpeğini parçalamıştı. Sirk kanunlarının sertliğini bildiğim için kaçtık. Yine İstabul’daydık, yine evsizdik ve yine yalnızdık.

Son dakika gelişmesi:

Keskin bir İstanbul  sabahı parkta Sağlıksız’ın karnına kafamı gömmüş, donmamak için titrerken bir kadının bizi izlediğini gördüm. Kırklı yaşlarının başındaydı, gayet güzeldi ve  üzerinde kürkü vardı. En net bunları hatırlıyorum. Bakışlarından benden bir şeyler isteyeceği okunuyordu ama bunun Sağlıksız’ın oynaması olmadığı belliydi. Gelin size kahvaltı vereyim, dedi. Evine gittik. Bizi eve almadı; üç katlı havuzlu bir villası vardı. Masayı havuzun yanına kurdu ve hizmetçisi korktuğu için kahvaltımızı elleri ile hazırladı ve bizimle beraber de yedi. Sağlıksız’ın da benim de şimdiye kadar yaptığımız en kıyak kahvaltıydı. Biz yerken o anlatmaya başladı, hikayesi gayet acıklıydı. Kocası çok zengindi, birçok iş yeri vardı ama asıl işi biraz kanunsuzdu. Bar pavyon işindeydi ve kendini işlerine çok kaptırmıştı. Her gece içiyordu ve karısını dövüyordu. Alkolden işleri de kötü gitmeye başlamıştı. İçkiyi bıraksa kendine gelir, işleri düzelirdi ama artık sabahları kahvaltıdan sonra bile viski içiyordu. Sonra pembe pijamaları ile bir kız çocuğu geldi ve Sağlıksız’ı sevmeye başladı. Çocuklarım için yardımını istiyorum, dedi. Ben de kabul ettim.

Bütün gün bahçede durduk. Sağlıksız’a litrelerce su ve kola içirttim. Sonunda çişi gelince de kovaya yaptırdım. Biraz daha yemek yedirdim, biraz daha kola içirttim, biraz daha işettim. Sağlıksız, çocuklarla oynadı biraz, biraz daha işedi. Öğlen olunca teşekkür ettik ve gittik. Cebime çok büyük para koydu. Acıktığın zamanlarda uğra, dedi.

Sonuç:

Hayatımın en güzel kahvaltısını etmemin üzerinden sadece iki gün geçmişti. Moda’da bir sokakta ben tef çalıyordum, Sağlıksız da pek ilgili olmayan bir kalabalığa karşı oynuyordu. Siyah lüks bir arabadan üç adam indi ve bize doğru ateş etmeye başladılar. Sağlıksız hemen orada öldü. Ben de bir kurşun aldım ama düşmedim, kaçmaya başladım. Sokaklar bir ayı oynatıcısı kadar iyi bilen kimse yoktur, yakalayamadılar beni. Hastaneye gitmektense nineme gittim. Yaramı iyileştirdi, sonra da; seni burada da bulacaklar, polise git, dedi. Ninem ne derse yaptım ben hep. Polise gittim ve durumu anlattım. İçkiyi bıraksın diye karısı ayı sidiği içirecekmiş; Sağlıksız işedi, ben de verdim, dedim. Karısı yoğun bakımdaymış. Adam sabah kadar dövmüş, sonra da bizim peşimize düşmüş ve adam karısının anlattığından çok daha belalı bir adammış. Seni öldü göstereceğiz, dedi komiser; başka çare yok. Bir haber yaptılar, cesedimin çöplükte bulunduğu ile ilgili. Sonra da çadırlardaki akrabalarıma haber verdiler.

Demiştim ya cenazemi izledim diye; ninem hiç ağlamadı. Anam babam da umduğumdan az ağladı. En çok ise ustam ağladı. Yanında Hürriyet yoktu. Artık kanun çıkmıştı ve ayı oynatmak yasaktı.

pazartesi - köklü değişiklikler

Değişikliklerden korkmamak lazım pazartesi mırnavları. Ne yazıyordu bir kamyonun arkasında “Baktın olmuyor, bakmayacaksın”. Mesela bu listeyi geçen hafta yazsam kamyon arkası yazısından değil, helenistik dönem filozoflarından örnek verirdim. İnanın bu hafta hiç tetris de oynamadım, camdan aşağı da tükürmedim. Bir kroşe bile çıkartmadım.

*Ben yemek yerken masaya çıkmamalı.

*Tuvalet alışkanlı olmalı, sifonu dahi çekmeli.

*Aşıları tam, sağlık karnesi yanında olmalı.

*Eve gelen misafirlere saldırgan davranmamalı.

*Mobilyaları tırmalamamalı.

*Ben uyurken rahatsız etmemeli.

*Kuru mama sevmeli.

*Tüylerini çok dökmemeli.

Hatta hayatımın kadınını aramaktan da vazgeçtim. Artık hayatımın kedisini arıyorum. Cins kedi de istemiyorum. Sokak kedisi olsun, kedinin yanında kadın kabul etmeyeceğim gibi kedikadın da kabul etmeyeceğim. Müracaatlar bizim sokak. Alayım bir kedi, kafam rahat etsin yahu. Bakın ilk kez yahu’ladım. Hem ben de yıllardır zaman ayırmak istediğim geleneksel bir türk sanatı olan havlu kenarı işlemeye zaman ayırırım.

Son Ayı Oynatıcı Girişimsi

Son Ayı Oynatıcı

Çok az insana nasip olur kendi cenazesini bir köşeden izleyebilmek. Ben o çok az şanslı azınlıktan biriyim. Ben son ayı oynatıcısı. Medyanın taktığı adla, ayılara fısıldayan adam.

Bu işe nasıl ya da neden başladığımı bilemiyorum. Büyücü olduğundan emin olduğum ninem; ne keman çalabiliyorsun, ne şarkı söyleyebiliyorsun; bu iş senin kaderin, derdi. Bir sabah daha gün ağırmadan beni bizim çadırların en sonundaki çadırda tek başına yaşayan ustama teslim etti. İki yıl boyunca da ustam elinde sopası ile hem kendi ayısı Kurtuluş’u hem de beni döve döve eğitti. Kasvetli bir akşamüstü Kurtuluş, Pekdik’te bir ara sokakta hamamda kocakarıların nasıl bayıldığını son kez gösterdi ve bir daha ayağa kalkamadı.

Kurtuluş kurtulunca ustam ve ben dağa çıktık. Elimizde tüfek günlerce dağda dolandık durduk. Kurtuluş’un kafesinin içine armut, bal koyduk, kafesin kapağına ip bağladık ve bekledik. Hayvanlar aptal. Bu basit numara ile çok hayvan yakaladık. Tilkileri öldürüp, kürklerini yüzdük, sincapları ise yedik. Kurtlardan ise korktuk. Sonra iki tane tam istediğimiz gibi yavru ayı geldi. Onları ise esir ettik. İşimiz bitince çadıra döndük. Sacı ısıttık. Yavruların ellerini yaka yaka dans etmeyi öğrettik. Biz her tefe vurduğumuzda elleri yanacak sandılar ve zıpladılar. Yavrulardan sağlıksız olanı benim oldu; diğeri ustamın. Artık sokaklarda ayrı ayrı çalışır olduk.

Ben çadırdan uzaklara gider oldum. Çadırlara dönmek gelmez oldu içimden.